Często wspinała się w parze z Wandą Kamińską.
W czasie okupacji niemieckiej, od 1940, uczestniczyła w zajęciach prywatnego półlegalnego zakładu gimnastyczno-leczniczego przy ul. Hożej w Warszawie.
Kariera zawodowa W czasie powstania warszawskiego pracowała w klinice położniczo-ginekologicznej przy ul. Starynkiewicza w Warszawie, kierowała oddziałem położniczo-ginekologicznym Szpitala Dzieciątka Jezus. Uczestniczyła w tajnym nauczaniu w zakresie położnictwa i ginekologii – wykładała na tajnym Uniwersytecie Warszawskim i w szkołach pielęgniarskich. Pomagała kobietom, m.in. Żydówkom, które się ukrywały i były prześladowane, pomagała więźniom Pawiaka. W 1967 została za to uhonorowana Medalem „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata”.
Pod koniec sierpnia 1944 została ewakuowana z oddziałem położniczo-ginekologicznym Szpitala Dzieciątka Jezus w Warszawie do Milanówka, a potem do Żyrardowa. W latach 1945–1948 była kierowniczką Oddziału Położniczego szpitala w Żyrardowie. Od 1948 ordynatorką Oddziału Położniczo-Ginekologicznego Szpitala Wolskiego, który z czasem stał się częścią Instytutu Gruźlicy. Habilitowała się na podstawie pracy Leczenie gruźlicy narządu rodnego.