Od 1953 kierowała Zakładem Położnictwa i Ginekologii w Studium Doskonalenia Lekarzy (obecnie Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego).
Od 1961 pracowała w Miejskim Szpitalu Bielańskim, gdzie przeniosła się z Instytutem Gruźlicy. Była wówczas specjalistką krajową w zakresie położnictwa i ginekologii. W latach 1967–1973 była kierowniczką Katedry Kliniki Położnictwa i Chorób Kobiecych Akademii Medycznej w Warszawie. Przejęła kierownictwo katedry po śmierci męża. Była ordynatorką oddziału ginekologiczno-położniczego w Instytucie Gruźlicy w Warszawie. W 1951 uzyskała profesurę na Akademii Medycznej w Warszawie. Była lekarką sportową na olimpiadzie w Helsinkach w 1952.
Zajmowała się położnictwem, patologią ciąży i połogu oraz porodu kierowanego, a także onkologią ginekologiczną. Była specjalistką w zakresie gruźlicy narządów rodnych. Jako pierwsza w Polsce (1949) wykonała cięcie cesarskie w przypadku położenia poprzecznego zaniedbanego płodu. Opracowała technikę operacyjnego leczenia ciąży szyjkowej.
Napisała ok. 90 prac naukowych w języku polskim, niemieckim, francuskim i angielskim, współtworzyła podręczniki studenckie i lekarskie. Opracowała broszury edukacyjne dla kobiet.