Na jesieni 1914 została sekretarką zarządu Komitetu Opieki nad Jeńcami Polakami, Czechami i innymi Słowianami. Organizowała pomoc rzeczową i materialną dla jeńców armii austro-węgierskiej i niemieckiej. W końcu marca 1915 wraz z Janem Czarnowskim wyjechała z ramienia Komitetu na Syberię i dotarła do skupisk jenieckich, m.in. w okolicach Tomska, Krasnojarska i Irkucka. Organizowali oni bezpłatne kuchnie i przekazywali fundusze na ich prowadzenie, na zakup bielizny i ubrania, a przede wszystkim starali się o zezwolenie na wyjazd jeńców do europejskich guberni rosyjskich. Po powrocie z Syberii zamieszkała w Piotrogrodzie, gdzie w jesieni 1915 została członkiem zarządu Wydziału Opieki Komitetu Obywatelskiego, w którym zajmowała się ochronkami i szkołami polskimi. Była również członkiem zarządu Centralnego Schroniska dla Bezdomnych Polaków. W 1916 została na krótko aresztowana w Piotrogrodzie. W okresie rewolucji październikowej z ramienia Komendy Głównej Polskiej Konfederacji Wojskowej przewoziła rozkazy do dowództwa Legionu Polskiego w Finlandii. W 1918, w czasie ewakuacji rozproszonych oddziałów polskich do punktów ewakuacyjnych w Finlandii w Murmańsku, ukrywała w swoim domu przewożonych przez Piotrogród oficerów i żołnierzy polskich.