Innym miejscem często odwiedzanym przez żołnierzy był Vicolo dell’Armata („Zaułek Armii”) w Regola, boczna uliczka łącząca z brzegiem Tybru, gdzie znajdowała się gospoda Osteria dell’Armata („Gospoda Armii”), nazwana tak ze względu na częste wizyty korsykańskich żołnierzy należących do papieskiej gwardii.
Według współczesnego dyplomaty , Gwardia Korsykańska została wzmocniona w 1637 roku, kiedy to, w odpowiedzi na wzrost przestępczości w mieście, papież Urban VIII (pontyfikat 1623–1644) zwerbował czterystu dodatkowych korsykańskich żołnierzy. Jednak, jak zauważył Testi, ich przybycie nie poprawiło sytuacji. mały|Pomnik nagrobny Pasquino Corso (zm. 1532) w bazylice św. Chryzogona, pułkownika korsykańskiej milicji Korsykanie byli znani w Rzymie ze swojej skłonności do bójek i awantur, a żołnierze gwardii nie stanowili wyjątku. Za panowania Urbana VIII, 21 kwietnia 1642 roku, w Poniedziałek Wielkanocny, wybuchła bójka między korsykańskimi żołnierzami a kirasjerami, innym papieskim oddziałem składającym się niemal wyłącznie z ludzi pochodzących z Bolonii, którzy stacjonowali na zboczu S. Onofrio na wzgórzu Janikulum. W wyniku starcia zginęło dwóch Korsykanów, a walki zakończyły się dopiero po interwencji kardynała-nepota Francesca Barberiniego, który przybył z pobliskiej Bazyliki św. Piotra.