Naftali Herc Najmanowicz ps. „Hanejtz”/„Hanejc” (, ur. 12 lutego 1843 w Józefowie nad Wisłą, zm. 10 marca 1898 w Warszawie) – żydowski pisarz, felietonista, nauczyciel, tłumacz i hebraista. Był jednym z pierwszych maskilów z Królestwa Polskiego tworzących w języku jidysz i hebrajskim, sporadycznie pisał także w języku polskim.
Życiorys Pochodził z rodziny inteligenckiej, w młodości mieszkał w Zawichoście, jego opiekunem był jego dziadek, maskil Hersz Najmanowicz. Odebrał tradycyjne wykształcenie religijne, planował wstąpić do Żydowskiego Seminarium Teologicznego we Wrocławiu, nie zrobił tego ze względu na sprzeciw dziadka ze strony matki, chasyda Dawida Dawidzona.
Około 1869 roku ożenił się, do tego czasu przebywał w środowisku chasydzkim. Następnie zamieszkał w Lublinie, gdzie prowadził sklep. W Lublinie współpracował z lokalną prasą polską, publikował także w „Izraelicie”. W latach 80. XIX wieku wraz z Szimonem Dawidem Rozenthalemwykonał odpisy i przełożył na język polski inskrypcje nagrobków ze starego cmentarza żydowskiego w Lublinie. W 1886 roku przeniósł się do Warszawy, gdzie zajął się sprzedażą książek, pracował także jako nauczyciel. Był felietonistą oraz autorem artykułów i opowiadań publikowanych w hebrajskojęzycznym dzienniku „Ha-Cefira”.