thumb|Niemiecki samolot bombowy He 111 nad Londynem, 1940 Bombardowanie strategiczne – strategia wojskowa przewidująca wykorzystanie wojsk lotniczych do niszczenia, poprzez bombardowanie, celów o znaczeniu gospodarczym (np. zakładów przemysłowych, infrastruktury transportowej), wojskowym (np. baz wojskowych) lub politycznym, z zamiarem ograniczenia zdolności przeciwnika do prowadzenia działań wojennych. Także bombardowanie celów cywilnych, często pozbawionych znaczenia wojskowego, mające na celu osłabienie morale ludności cywilnej.
Historia Początki Strategia po raz pierwszy zastosowana została w sierpniu 1914 roku, podczas I wojny światowej, kiedy to niemieckie sterowce przeprowadziły naloty na port w Antwerpii oraz paryski dworzec Gare de l’Est. Do zakończenia wojny niemieckie sterowce oraz samoloty wielokrotnie bombardowały brytyjskie porty oraz Londyn. W odpowiedzi brytyjskie lotnictwo przeprowadzało ataki na bazy lotnicze i inne cele przemysłowe na terenie Niemiec. Skuteczność nalotów była znikoma, na co wpływ miały trudności nawigacyjne i niewielka celność zrzucanych bomb. Odnosiły one głównie efekt psychologiczny. Z punktu widzenia obrońców problemem był brak skutecznych środków do zwalczania nieprzyjacielskich bombowców, które zdolne były do lotu ponad pułapem ówczesnych samolotów myśliwskich.