Już wówczas zaczęła się wykształcać odrębna kategoria bombowców strategicznych – wielosilnikowych samolotów o dużym zasięgu, przeznaczonych do przeprowadzania tego typu nalotów.
Koncepcja bombardowania strategicznego rozwinęła się w okresie międzywojennym. Do jej głównych orędowników należeli generałowie Giulio Douhet (Włochy), (Stany Zjednoczone), (Wielka Brytania) oraz (Niemcy). Bombardowanie strategiczne zaczęto postrzegać jako narzędzie służące osłabieniu morale ludności cywilnej lub jej pacyfikacji. Jako takie zastosowane zostało m.in. podczas tłumienia powstania w Iraku przez Brytyjczyków (1920), niemieckiego bombardowania Guerniki (1937) oraz japońskich nalotów lotniczych przeprowadzonych podczas inwazji na Chiny (1937).
II wojna światowa thumb|Tokio po amerykańskich nalotach bombowych, marzec 1945