Charakterystyka techniczna Żeliwny korpus bomby o długości 76 mm miał kształt cylindra, był wypełniony 225 g amatolu. Na boku znajdował się zapalnik połączony stalową linką o długości 121 mm z metalową, czteroelementową, rozkładaną obudową wykonaną z tłoczonej blachy. Po zrzucie następowało, za pomocą wbudowanych sprężyn, otwarcie obudowy, która spowalniała upadek bomby. Dodatkowo obudowa wprawiała korpus bomby w ruch obrotowy i po ok. dziesięciu obrotach następowało uzbrojenie zapalnika. Dodatkowo wyhamowanie lotu sprawiało, że zrzucone bomby pokrywały większy obszar oraz pozwalały samolotowi-nosicielowi oddalić się ze strefy rażenia odłamków. W trakcie eksploatacji modyfikowano konstrukcję bomby – zmieniono mocowanie zapalnika z gwintowego na bagnetowe oraz zmieniono konstrukcję obudowy tak, aby wyhamowywała lot w mniejszym stopniu, co skutkowało większym skupieniem trafień celów naziemnych. Bomby zrzucano z wykorzystaniem różnych wersji zasobników AB (Abwurfbehälter) – AB 23 (23 bomby SD-2), AB 24t (24 bomby), AB 250-3 (108 bomb) lub AB 250-2 (144 SD-2). Zasobniki dostosowano do przenoszenia przez m.in.: Focke-Wulf Fw 190, Messerschmitt Bf 109 (96 SD-2), Dornier Do 17 (do 360 SD-2), Junkers Ju 87 (96 SD-2) oraz Junkers Ju 88 (do 360 SD-2).