Po rozwiązaniu bytomskiego podkomisariatu Naczelnej Rady Ludowej, w połowie maja 1919 roku zagrożony aresztowaniem opuścił Górny Śląsk, udając się do Warszawy i Poznania. W okresie I powstania śląskiego przebywał w Sosnowcu. We wrześniu 1919 roku stanął na czele Komisariatu Rad Ludowych na Śląsku. W listopadzie tego samego roku na polecenie polskiego rządu został komisarzem do spraw uchodźców z Górnego Śląska, organizując dla nich obozy i inne formy opieki, a w 1920 roku ich likwidacją.

W 1920 roku powrócił do Bytomia i rozpoczął współpracę jako doradca prawny z Polskim Komisariatem Plebiscytowym. W okresie plebiscytu utrzymywał kontakty z przedstawicielami Międzysojuszniczej Komisji Rządzącej i Plebiscytowej, szczególnie z Francuzami.

Po przyłączeniu części Górnego Śląska do Polski, w 1922 roku przeprowadził się do Katowic, gdzie pracował jako adwokat i notariusz. Swoją kancelarię adwokacką otworzył w kamienicy przy ulicy Gliwickiej 15. Był współzałożycielem i do 1929 roku pierwszym prezesem Izby Adwokackiej w Katowicach. Był także członkiem zarządu Spółki Akcyjnej Śląskie Kopalnie Cynkowe. Od 1928 roku był prezesem Śląskiej Pomocy Naukowej, która wspomagała młodzież akademicką.

Zmarł nagle w swojej kancelarii w Katowicach 5 października 1930 roku.