W wyniku kontaktu z sąsiednimi cywilizacjami Egipcjanie włączali do swojego panteonu także obce bóstwa. Wzmiankowany po raz pierwszy w czasach Starego Państwa Dedun prawdopodobnie pochodził z Nubii, a w okresie Nowego Państwa (ok. 1550–1070 p.n.e.) z religii kananejskiej przejęci zostali między innymi Baal, Anat i Astarte. W okresach greckim oraz rzymskim, od 332 p.n.e. do wczesnych wieków naszej ery, w Egipcie czczono bóstwa z całego świata śródziemnomorskiego, przy czym rdzenne bóstwa zachowały swoją pozycję, a ich kulty często asymilowały praktyki pochodzące z religii przybyszów.
Cechy Współczesna wiedza o egipskich wierzeniach religijnych opiera się przede wszystkim na tekstach spisanych przez skrybów i kapłanów. Ludzie ci stanowili elitę egipskiego społeczeństwa, mocno wyróżniającą się z ogółu ludności, której większość nie potrafiła czytać ani pisać. Niewiele wiadomo o tym, jak dobrze zwykli ludzie znali lub rozumieli wyrafinowane idee opracowane przez elitę. Sposób w jaki większość populacji postrzegała bóstwa mógł odbiegać od tego, jak robili to kapłani. Ogół społeczeństwa mógł na przykład traktować symboliczne opowieści o bóstwach i ich czynach jako dosłowną prawdę. Ograniczona wiedza na temat popularnych wierzeń religijnych którą dysponujemy pozostaje jednak zgodna z tradycją uznawaną przez wyższe warstwy społeczne. Obie te perspektywy tworzą w dużej mierze spójny obraz bogów oraz ich natury.
Role