Nowe bóstwa pojawiały się w dalszym ciągu także po tej transformacji. Najwcześniejsze wzmianki o niektórych istotnych bóstwach, takich jak Izyda czy Amon, pochodzą dopiero z okresu Starego Państwa (ok. 2686-2181 p.n.e.). Powstanie nowego bóstwa mogło być zainspirowane zarówno miejscem, jak i koncepcją wymagającą nadprzyrodzonej reprezentacji. Niekiedy nowe bóstwa tworzono także, aby szeroko rozpowszechniony bóg lub bogini posiadali swój odpowiednik przeciwnej płci. Faraonom przypisywano pewien zestaw boskich atrybutów, jednak w praktyce tylko nielicznym z nich oddawano boską cześć przez długi czas po ich śmierci. Zdarzało się także, że osobę niekrólewskiego pochodzenia uznawano za cieszącą się szczególnymi względami wśród bogów i otaczano ją pośmiertnym kultem. Tego typu aktywność zazwyczaj nie trwała zbyt długo, jednak nadwornych architektów Imhotepa oraz Amenhotepa, syna Hapu, czczono jako bóstwa przez wiele wieków po śmierci, podobnie jak niektórych innych wybitnych urzędników.