Pomiędzy 1973 a 1977 pozostawał naczelnym dyrektorem Zjednoczenia PRE „Elektromontaż” w Warszawie.

Od 1948 do 1952 przewodniczył zarządowi zakładowemu Związku Młodzieży Polskiej, od 1962 w szeregach Naczelnej Organizacji Technicznej. W 1952 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 50. był I i II sekretarzem oraz członkiem egzekutywy w POP PZPR w Nowej Hucie, a od 1962 do 1965 pozostawał członkiem Komisji Budowlanej Komitetu Wojewódzkiego PZPR we Wrocławiu. W 1977 został lektorem Komitetu Centralnego PZPR. Od marca 1977 do listopada 1979 był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych. Następnie w latach 1980–1984 pozostawał radcą handlowym w biurze radcy handlowego w Bagdadzie.

Zaangażował się w działalność środowisk kombatanckich. Jako przedstawiciel Związku Inwalidów Wojennych RP został powołany przez Szefa Urząd do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w skład Rady do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych.

Odznaczenia Odznaczony Krzyżem Walecznych za postawę z lipca 1944, kiedy przebił się przez niemiecką obławę z rozkazem dowódcy Juliana Malinowskiego ps. „Słowik” do oddziału partyzanckiego „Skrzetuski” kierowanego przez Stanisława Jazdowskiego ps. „Żbik”.

Przypisy

Bibliografia