W Polsce wykładał w wielu ośrodkach medycznych; w latach (1990–2005) wygłaszał ok. 10 referatów rocznie. Był członkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, Zarządu Głównego Towarzystwa Internistów Polskich, Rady Naukowej przy Ministrze Zdrowia (1984–1988), Towarzystwa Historii Medycyny, pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Rewizyjnej Polskiego Towarzystwa Gastroenterologii.

Po przejściu na emeryturę kontynuował działalność lekarską w lecznictwie otwartym, pracując w Lekarskiej Spółdzielni Specjalistów „Eskulap” w Białymstoku.

Publikacje naukowe Był promotorem 5 doktoratów. Opublikował 220 artykułów fachowych i doniesień zjazdowych oraz ok. 80 publicystycznych, napisał kilkadziesiąt recenzji prac naukowych.

Napisał książkę autorską „Podstawy patogenetyczne leczenia chorób przewodu pokarmowego”, J. Stasiewicz, PZWL, 3 wydania: 1985, 1992, 1999.

Był współautorem trzech innych książek, zamieszczając obszerne rozdziały gastroenterologiczne: „Leczenie farmakologiczne chorób przewodu pokarmowego” w „Farmakoterapia geriatryczna” (red. W. Pędich, Z. Szreniawski), PZWL, 3 wydania: 1986, 1991, 1998; „Układ pokarmowy” w „Fizjologiczne podstawy wysiłku fizycznego” (red. J. Górski), PZWL, 2 wydania: 2001, 2006; „Choroby układu żółciowego” w „Gastroenterologia w praktyce” (red. A.