W wielu publikacjach przyjmuje się, że ofiary pierwszej deportacji wywieziono do obozu zagłady w Bełżcu, aczkolwiek nie potwierdzają tego historycy zajmujący się historią tego ośrodka zagłady.
3 lipca 1942 roku w Wadowicach oficjalnie utworzono zamknięte getto. Powstało ono w najuboższej części miasta. Jego obszar obejmował rejon ulic Mydlarskiej, Krętej, Piaskowej, Marcina Wadowity oraz zachodnią stronę ulicy Zatorskiej. Getto otoczono płotem z drutu kolczastego. Znajdowała się w nim tylko jedna brama, której pilnowali żydowscy policjanci.
Opuszczanie getta było surowo zabronione. Jedynym miejscem, w którym mogli odtąd pracować Żydzi, był szop krawiecki, który mieścił się w budynku przedwojennych wojskowych zakładów stolarskich, w pobliżu stacji kolejowej. Robotnicy udawali się tam pod eskortą żydowskich policjantów.
W getcie panowały bardzo trudne warunki bytowe i sanitarne. Na niewielkiej przestrzeni żyło około 1,4 tys. osób. Niektóre izby musiały pomieścić nawet dwudziestu lub więcej mieszkańców, w rezultacie czego mogli oni spać jedynie na zmianę. Niedożywienie i choroby zakaźne były przyczyną licznych zgonów. W getcie funkcjonowała kuchnia dla ubogich i przedszkole. Personel medyczny na czele z dr. Bitterem dokładał wysiłków, aby zapobiec wybuchowi epidemii.