Żywi się pokarmem roślinnym, ale także grzybami i porostami. Jak to szczekuszki mają w zwyczaju, magazynuje siano w stogach. Zaczyna gromadzenie zapasów w lipcu. Tworzy najczęściej około 20 niewielkich stosów siana ważących średnio po 100 g, składających się głównie z lokalnej roślinności. Niemniej szczekuszki jenisejskie mają pewne preferencje i niektórych gatunków unikają. Zbiera liście drzew, zioła, porosty, rośliny zarodnikowe. Zbiory swoje trzyma najczęściej poniżej płaskich kamieni.
Wskazywano na związek między występowaniem szczekuszki jenisejskiej (zagęszczenie osobników mierzono liczbą odchodów, latryn i stert siana) a obfitością pokrzywy zwyczajnej. Tłumaczono go wzbogacaniem przez szczekuszkę środowiska w azot poprzez oddawanie stolca.
Zagrożenia i ochrona Całkowita liczebność gatunku nie została poznana.
IUCN zauważyła istnienie gatunku w 2003, nie poddając go jeszcze ewaluacji. Dopiero po upływie 5 lat określiła go jako gatunek najmniejszej troski. Klasyfikację taką powtórzono w 2016. Klasyfikację taką uzasadnia szeroki zasięg występowania i miejscowo pospolite występowanie. Nie prowadzi się żadnych działań zmierzających do ochrony tego gatunku.
Zagrożeń nie poznano.
Przypisy 9. Turuchan Pika, s. 50, w:
Kategoria:Szczekuszkowate Kategoria:Ssaki Azji Kategoria:Fauna endemiczna Rosji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1934 roku