Konstrukcja otaczającej nas rzeczywistości – według wniebowstąpionych mistrzów – stała się głównym elementem twórczości Gaya Ballarda (1930-1939) i została przez niego szeroko rozpowszechniona. Samo pojęcie „wniebowstąpieni mistrzowie”, choć pod nieco inną nazwą „”, wywodzi się z tradycji teozoficznej.
Pojęcie „mistrzowie” związana jest z ideą podziału spektrum światła na siedem promieni. Zgodnie z tą wiedzą istnieje Absolutu, przez które wyraża się On w świecie form (miłość, mądrość, sprawiedliwość itd.), a symbolizuje je siedempromieni widma światła (od czerwonego do fioletowego). Mistrzem (zwanym także „władcą”) zostaje ten, kto rozwinął w stopniu doskonałym przynajmniej jedną z tych siedmiu boskich cech.
Historia Uwarunkowania pojawienia się Nauk wniebowstąpionych mistrzów Organizacje o charakterze duchowym, prezentujące Nauki wniebowstąpionych mistrzów (NWM), badacze traktują jako wywodzące się z tradycji teozoficznej. Duży udział w popularyzowaniu tej nauki przypadł H. Bławatskiej. W 1851 r. w Hyde Parku (Londyn), jak twierdziła H. Bławatska, po raz pierwszy spotkała hinduskiego rajputa . W rozmowie mistrz El Morya poinformował ją, że w pracy, którą zamierza wykonać, będzie wymagany jej udział. W 1875 r. H.Bławatska założyła Towarzystwo Teozoficzne, a pod koniec lat osiemdziesiątych XIX w.