Życiorys Zdobył wykształcenie w Akademii Kijowsko-Mohylanskiej, między innymi zaliczył rok nauki w szkole „łacińskiej”. Do przejścia Mazepy na stronę Szwedów zdobył ogromny majątek na lewym i prawym brzegu Dniepru. Po bitwie pod Połtawą towarzyszył Iwanowi Mazepie oraz Karolowi XII podczas ich ucieczki do Bender. Po śmierci Mazepy zajmował aktywną pozycję wśród ukraińskich emigrantów. Był szwagrem Filipa Orlika, wybranego na hetmana 5 kwietnia 1710 rokuUrszula Kosińska, Porwanie Hrehorego Hercyka w 1720 roku. Losy stronników Iwana Mazepy a stosunki polsko-rosyjskie w ostatnich latach wojny północnej „Przegląd Historyczny”, 106, z. 1, 2015, s. 72-74.. Piastował rząd generalnego osawula od 1710 lub 1711 do czasu jego schwytania przez rosyjskich szpiegów w Warszawie w 1720 roku. W 1715 roku emigrował do Sztokholmu, gdzie przebywał do 1719 rokuJózef Andrzej Gierowski, Filip Orlik, PSB, t. 24, s. 198-202.. Został wysłany przez hetman wojsk zaporoskich Orlika do Warszawy z zadaniem przekazania swojej korespondencji polskim senatorom oraz nawiązania kontaktu z Kozakami i chanem krymskim. Jednak z powodu choroby nie był w stanie udać się na Zaporoże, co mogło wynikać także z braku chęci do realizacji tego zadaniaВалерій Томазов, Герцики, Енциклопедія історії України: Т. 2: Г-Д, Київ: Видавництво "Наукова думка" 2004.