został tam nieformalnym zastępcą szefa plutonu). W powstaniu stracił brata Jerzego i kilkukrotnie odniósł rany, w tym przejściowo stracił słuch i odniósł ciężkie poparzenia. Uczestniczył m.in. w akcji odbijania więźniów z Pawiaka i zdobyciu budynku YMCA. Następnie przebywał w jenieckim obozie karnym Stalag X B w Sandbostel. Dołączył do 2 Korpusu Polskich Sił Zbrojnych w Wielkiej Brytanii, gdzie ukończył szkołę polską w Cannon Hall i zdał maturę. Osiągnął rangę pułkownika w stanie spoczynku.
W 1947 powrócił do Polski, trzy lata później został absolwentem Państwowego Liceum Techniki Dentystycznej w Warszawie. Studiował na Akademii Medycznej w Warszawie na Oddziale Stomatologicznym (1950–1954) i Wydziale Lekarskim (1960–1964). Od 1954 pracował jako zastępca asystenta w Klinice Stomatologii Zachowawczej AM, doszedł na tej uczelni do stanowiska profesora zwyczajnego Kliniki Chirurgii Szczękowo-Twarzowej i Stomatologicznej (1986). W 1965 roku uzyskał stopień doktora nauk medycznych na podstawie pracy Badania laboratoryjne fizyko-chemicznych własności cementów krzemowych, w tymże roku podjął pracę na Akademii Medycznej we Wrocławiu. W 1972 habilitował się po przedstawieniu rozprawy pt. Zmiany morfologiczne w stawach skroniowo-żuchwowych ludzi. W 1978 został profesorem nauk medycznych.