Na Akademii Medycznej w Warszawie zajmował stanowiska kierownika Kliniki Chirurgii Szczękowo-Twarzowej i Stomatologicznej (potem I Kliniki Chirurgii Szczękowo-Twarzowej) (1972–1999), dyrektora Instytutu Stomatologii (1972–1981), dziekana I Wydziału Lekarskiego (1975–1978), prorektora uczelni ds. dydaktyczno-wychowawczych (1978–1981). Objął stanowisko profesora w Centralnego Instytutu Ochrony Pracy.
W ramach stomatologii uzyskał specjalizacje ze stomatologii zachowawczej, chirurgii szczękowej i chirurgii stomatologicznej, a w ramach medycyny – w anestezjologii. W pracy naukowej zajmował się tematyką chirurgii szczękowo-twarzowej oraz stomatologią, w tym zwłaszcza epidemiologii, diagnostyki i leczenia nowotworów złośliwych twarzy, szczęk, jamy ustnej, leczeniu guzów zębopochodnych i zmian kostnych szczęk, implantologii stomatologicznej, leczeniu złamań części twarzowej czaszki, leczeniu chirurgicznym wad twarzowo-szczękowo-zgryzowych. Autor ponad 150 prac naukowych, w tym podręczników „Chirurgia szczękowo-twarzowa”, „Atlas zabiegów chirurgii stomatologicznej” i „Znieczulenie w praktyce stomatologicznej”. Był założycielem i prezesem Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Chirurgii Jamy Ustnej i Chirurgii Szczękowo-Twarzowej oraz Europejskiego Towarzystwa Chirurgów Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowych (EACMFS).