W 1958 odbył miesięczny wyjazd szkoleniowy we Francji.
II stopień specjalizacji z zakresu ftyzjatrii otrzymał w 1961 i wówczas podjął pracę na Oddziale Gruźlicy Dziecięcej Szpitala Wojewódzkiego im. J. Śniadeckiego w Białymstoku.
W 1963 r. przeszedł do pracy w Klinice Otolaryngologii AMB w Państwowym Szpitalu Klinicznym (obecnie: Uniwersytecki Szpital Kliniczny) w Białymstoku na etat starszego asystenta.
W 1968 r. obronił dysertację doktorską Badania doświadczalne nad przenikaniem Na24 do perylimfy.
W latach 1969–1970 przebywał na stypendium rządu francuskiego w Paryżu w Hospital Broussais la Charité, gdzie opanował technikę wielu zabiegów szkoląc się w mikrochirurgii ucha. Równocześnie w Centre de Biophysiqe Sensorielle (Laboratorium Biofizyki Zmysłów) w Hospital Lariboisière zajmował się badaniami elektrofizjologicznymi narządu słuchu i równowagi oraz nystagmografią i diagnostyką porażeń nerwu twarzowego.
Specjalizację II stopnia z zakresu otolaryngologii zdobył w 1971. Nawiązane przez niego kontakty we Francji zapoczątkowały współpracę naukową i wizyty prof. Poula Aboulkera i prof. Jean Marc Sterkersa w Białymstoku.