Po powrocie z Paryża zorganizował i uruchomił w 1971 r. w macierzystej klinice pierwszą w Białymstoku pracownię elektronystagmografii, korzystając z kalibratora wykonanego według własnego projektu. Skonstruował niezbędną aparaturę umożliwiającą topodiagnostykę porażeń nerwu twarzowego, m.in. elektrogustometr i stymulator do badania przezskórnego jego pobudliwości.
Opracował też własną, oryginalną metodę procentowej rejestracji i stopnia ewolucji mimiki w obwodowym porażeniu nerwu twarzowego, pozwalającą z dużą dokładnością śledzić, rejestrować i oceniać cofanie się porażenia.
W 1972 r. jako pierwszy w Białymstoku wykonał stapedektomię w otosklerozie, uwieńczoną poprawą słuchu. Wprowadził też, wspólnie z kierownikiem kliniki prof. W. Hassmanem, wiele nowoczesnych technik operacyjnych w mikrochirurgicznym leczeniu przewlekłych zapaleń ucha środkowego.
Zdobyte umiejętności, rozwinięte w czasie dalszej pracy klinicznej i eksperymentalnej, jak też poszerzone o własne konstrukcje sprzętu niezbędnego przy operacjach, stały się podstawą do uzyskania habilitacji w 1977 r.