W 1945 powrócił na macierzystą uczelnię, obejmując posadę w Katedrze Uprawy Roli i Roślin, najpierw na stanowisku starszego asystenta, później adiunkta, a od 1950 kierownika. W 1951 został kierownikiem nowo utworzonej Katedry Uprawy Łąk i Pastwisk. Od 1 października 1953 był pracownikiem Wyższej Szkoły Rolniczej w Krakowie, która powstała w wyniku wyłączenia Wydziałów Rolniczego i Leśnego ze struktur Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1954 otrzymał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego. W latach 1955–1957 pełnił funkcję prodziekana, a w latach 1958–1960 dziekana Wydziału Rolniczego Wyższej Szkoły Rolniczej. W 1964 został uhonorowany tytułem profesora zwyczajnego.

Oprócz pracy naukowo–dydaktycznej w szkolnictwie wyższym, Kiełpiński pełnił w latach 1950–1965 funkcję kierownika Sekcji Gospodarki Górskiej Instytutu Uprawy, Nawożenia i Gleboznawstwa, a następnie Pracowni Gospodarki Górskiej Instytutu Melioracji i Użytków Zielonych. Był aktywnym członkiem Polskiej Akademii Nauk;