zasiadał w Radach Naukowych Instytutu Botaniki, Komitetu Melioracji, Łąkarstwa i Torfoznawstwa oraz Komitetu Zagospodarowania Ziem Górskich.

W 1970 przeszedł na emeryturę, jednak nadal prowadził wykłady i seminaria dyplomowe na specjalizacji magisterskiej z łąkarstwa. W ciągu 55 lat pracy naukowej opublikował około 70 prac, dotyczących przede wszystkim uprawy roślin na górskich użytkach zielonych. Jako pierwszy zwrócił uwagę na konieczność zastosowania na glebach górskich nawożenia mineralnego dla zwiększenia ich potencjału produkcyjnego.

Zmarł 6 października 1985 w Krakowie. Miał 85 lat. Pogrzeb odbył się 11 października na cmentarzu Rakowickim.

Życie prywatne Był żonaty ze Stanisławą Wiśniewską (1917–1999), córką Konstantego, inżyniera, inspektora Dyrekcji Robót Publicznych, i Marii ze Skowrońskich. Nie mieli dzieci.

Publikacje Wybrane publikacje: Badania nad składem próchnicy i związków azotowych w glebach tatrzańskich z uwzględnieniem nawożenia oraz zespołów roślinnych, "Roczniki Nauk Rolniczych i Leśnych", t. XXX, Poznań 1933. Sposoby podniesienia produkcyjności łąk i pastwisk górskich, "Przegląd Hodowlany", nr 1948.10, Warszawa 1948. Baza paszowa w górach w świetle nowszych badań, "Postępy Wiedzy Rolniczej", t.