Po wybuchu I wojny światowej został zmobilizowany i skierowany na front. Ranny w 1915 r., ożenił się z nieznaną bliżej pielęgniarką w tajemnicy przed rodziną. Podczas oficerskiego spotkania w 1916 r. odmówił udziału w toaście na cześć cara, w efekcie czego został zesłany na front kaukaski. W 1917 r. ukończył Akademię Sztabu Generalnego, a w ostatnich miesiącach wojny przebywał w okupowanym tureckim Erzurum. W 1918 roku wrócił do rodzinnej posiadłości, a od jesieni tego samego roku uczył się na Uniwersytecie Charkowskim. Po zajęciu miasta przez bolszewików jego rodzina udała się na emigrację, a on sam wstąpił do wojsk Białych i służył w Kubańskim Korpusie Kawalerii, z którym walczył na stepach dońskich i pod Carycynem. Później jako sztabowiec korpusu gen. Maj-Majewskiego uczestniczył w walkach pod Orłem. Po walkach pod Czerkasami zachorował na tyfus. Wraz jednostką gen. Bredowa ewakuował się z Rosji i był internowany w Polsce.