Fabuła Chłopiec przeziębia się podczas spaceru, mimo że dzień jest ciepły i słoneczny. Mama rozbiera go, kładzie do łóżka i parzy herbatę z dzikiego bzu na poty. Do pokoju przychodzi życzliwy staruszek z sąsiedztwa, który potrafi opowiadać bajki. Mama prosi go, żeby opowiedział coś chłopcu. Staruszek udaje, że nic nie pamięta, ale jednak próbuje. Twierdzi, że bajka właśnie siedzi na imbryku.
Z imbryka wyrasta kwitnący krzew dzikiego bzu. Na krzewie siedzi zielono-biała kobiecina, to Bzowa babuleńka. Staruszek mówi, że starożytni Grecy nazywali ją driadą. Bzowa babuleńka zaczyna opowiadać historię pewnego starego małżeństwa. Mówi, że mieszkają w domku z dzikim bzem przed oknem. Mąż jest emerytowanym marynarzem, żona gospodynią. Przypominają sobie swoje dzieciństwo i młodość. Opowiadają, jak bawili się pod bzowym krzewem i jak sadzili go jako dzieci. Wspominają, jak chłopiec struga łódkę i puszcza ją na wodzie. Pamiętają szkolne czasy, konfirmację i spacer na okrągłą wieżę. Chłopiec zostaje marynarzem i wyrusza w dalekie kraje. Dziewczynka czeka na niego i tęskni, ale nigdy nie traci nadziei.