Jego dwie udane misje dyplomatyczne, jedna w Bizancjum z ramienia Aduda ad-Dauli (981 lub 982), druga zaś w 1011 u Baha ad-Dauli (989–1012) z ramienia kalifa Al-Kadira (991–1031), świadczą o jego politycznych wpływach i szacunku jakim cieszył się wśród abbasydzkich kalifów. W Bagdadzie brał udział w publicznych debatach z mutazylitami i szyitami, w tym z najważniejszym ówczesnym teologiem wśród tych ostatnich, Asz-Szajchem al-Mufidem. Miał również wziąć udział w dyskusji z chrześcijańskimi teologami na bizantyńskim dworze. Po śmierci pochowano go na cmentarzu Bab al-Harb w pobliżu grobu Ibn Hanbala. Jego najważniejszym uczniem był Abu Dżafar as-Simnani.
Poglądy Jego teologia w istotnych punktach pozostaje zgodna z poglądami innych aszarytów. W historii szkoły zapisał się przede wszystkim jako pierwszy myśliciel, który w swoim dziele Kitab at-Tamhid dokonał systematycznego wykładu aszaryzmu. Szczególnie dbał przy tym o przedstawienie koniecznych jego zdaniem definicji teologicznych pojęć. Jego praca stała się pierwowzorem dla późniejszych dzieł Abd al-Kahira al-Baghdadiego (zm. 1037) i Dżowajniego, którzy postępując za jego przykładem starali się dokonać systematycznego wykładu zasad aszaryzmu.