Spośród wcześniejszych aszarytów wyróżniał go również fakt, iż starał się ustalić racjonalne przesłanki konieczne do klasyfikacji źródeł ludzkiej wiedzy oraz udowodnienia stworzenia (hudus) świata (dowód opierający się na logicznej konieczności Stworzyciela, muhdis), na podstawie aszaryckiej teologii. Była to główna przyczyna jego zainteresowania kosmologią i naukami naturalnymi. Był pierwszym aszaryckim teologiem, który swoje teologiczne nauki poprzedzał rozważaniami na temat źródeł wiedzy oraz ogólną charakterystyką świata stworzonego i kosmosu. Można u niego zaobserwować proces postępującej integracji teologii i naturalistycznej filozofii, reprezentowanej przez takie teorie jak atomizm, na którym oparł swoje wyjaśnienie pojęcia „powstania z martwych” oraz dowód na istnienie Boga. W rezultacie Al-Bakillani uznał jednak, że wiara w istnienie atomów, powiązana przez niego z takimi teologicznymi prawdami jak zmartwychwstanie i istnienie Boga, należy do obowiązków każdego muzułmanina. Ta idea była dalej podtrzymywana przez niektórych aszarytów, w tym Dżowajniego.