Natomiast przypisane szczekuszce mandżurskiej okazy znalezione w Mongolii w okolicy stolicy budzą wątpliwości.
Wyróżnia się trzy podgatunki: podgatunek nominatywny, podgatunek scorodumovi opisany w 1935 przez Skalona i podgatunek loukashkini opisany znacznie później, bo dopiero w 2015 roku przez Lisowskiego.
Tryb życia thumb|left|Zwierzę wiedzie dzienny tryb życia Zwierzę wiedzie dzienny tryb życia, niemniej unika gorąca w środku dnia. Nie lubi też okresów wiatru. Na powierzchni aktywna jest mniej niż szczekuszka północna, rzadziej też nawołuje. Zimą w ogóle rzadko pojawia się na powierzchni, korzystając raczej z korytarzy wykopanych w śniegu. Będąc na powierzchni biega bądź skacze. Pozostawia po sobie stogi siana. Zaalarmowana wydaje z siebie dźwięki. Gnieździ się pod kamieniami.
Występują terytoria zajmowane na kamienistym zboczu bądź na stercie drewna przez parę samca i samicy. Niemniej jednak zajmujące ten sam teren zwierzęta żyją samotnie, rzadko kontaktując się ze sobą.
Szczekuszka mandżurska przystępuje do przedłużania gatunku w maju. Po kopulacji samica zachodzi w ciążę i samice takie spotykano w czerwcu i lipcu. Ciężarna samica nosi od 2 do 6 zarodków.