Języki sinotybetańskie (także: języki chińsko-tybetańskie, rzadziej języki transhimalajskie) – hipotetyczna rodzina językowa obejmująca ponad 400 języków używanych w Azji Wschodniej, Południowej, Południowo-Wschodniej i części Azji Środkowej. Tradycyjnie zalicza się do niej dwie główne gałęzie: sinicką oraz tybeto-birmańską, choć wewnętrzna klasyfikacja rodziny oraz sama pozycja języków sinickich pozostają przedmiotem sporów.
Językami sinotybetańskimi posługuje się około 1,3–1,4 miliarda ludzi, co czyni je drugą co do liczby użytkowników rodziną językową świata po językach indoeuropejskich. Zdecydowaną większość stanowią użytkownicy języków sinickich, przede wszystkim mandaryńskiego.
W starszej literaturze do języków sinotybetańskich zaliczano niekiedy również języki dajskie, języki hmong-mien oraz język wietnamski. Współcześnie większość badaczy uznaje je jednak za odrębne rodziny językowe, a podobieństwa do języków sinotybetańskich tłumaczy się przede wszystkim kontaktami językowymi, konwergencją arealną i zapożyczeniami.
Część współczesnych językoznawców kwestionuje samą genetyczną jedność rodziny sinotybetańskiej albo odrzuca tradycyjny podział na gałąź sinicką i tybeto-birmańską.