Wspólne cechy i rekonstrukcja Zwolennicy genetycznej jedności rodziny wskazują na wspólne cechy fonologiczne, słowotwórcze i leksykalne. Rekonstruowany prasynotybetański miał być językiem głównie jednosylabowym, o rozbudowanej strukturze nagłosowej i ograniczonym zestawie wygłosów.
W rekonstrukcjach pojawiają się wspólne prefiksy i sufiksy derywacyjne, m.in. prefiks s- o funkcji kauzatywnej oraz sufiksy -s, -t i -n. Istotne znaczenie mają też regularne odpowiedniości między starochińskim, tybetańskim, birmańskim, jingpho i innymi językami.
Liczebniki Poniższa tabela zestawia formy liczebników w wybranych językach sinotybetańskich; jest to jedna z często przywoływanych ilustracji materiału porównawczego.