Niektórzy badacze sądzą, że tony rozwijały się niezależnie w różnych gałęziach w wyniku tonogenezy, a nie były cechą wspólną prajęzyka.
W rodzinie występują także kontrasty fonacyjne i liczne zjawiska alternacji nagłosowych.
Morfologia W wielu językach sinotybetańskich spotyka się alternacje nagłosowe związane z przechodniością i kauzatywnością. Bezdźwięczność lub aspiracja nagłosu bywa związana z formą przechodnią albo kauzatywną, a dźwięczność – z odpowiednikiem nieprzechodnim.
W części języków tybeto-birmańskich występują systemy ergatywne lub mieszane. Na wyższym poziomie rodziny nie da się jednak pewnie zrekonstruować wspólnego systemu ergatywności.
Wiele języków wykazuje również indeksację osoby na czasowniku. Szczególnie rozbudowane systemy spotyka się m.in. w językach kiranti i rgyalrong, gdzie mogą występować także znaczniki odwrotności.
Ewidencjalność, miratywność i egoforyczność W wielu językach tybeto-birmańskich istnieją rozwinięte systemy ewidencjalności, czyli gramatycznego oznaczania źródła informacji. Rodzina odegrała także ważną rolę w badaniach nad miratywnością oraz egoforycznością.