Wyniki te były jednak krytykowane za zbyt silne oparcie na materiale leksykalnym.
mały|Hipotetyczna praojczyzna i rozprzestrzenienie według Sagarta i in. mały|Hipotetyczna praojczyzna i rozprzestrzenienie według van Driema mały|Hipotetyczna praojczyzna i rozprzestrzenienie według Blencha
Typologia Języki sinotybetańskie wykazują bardzo duże zróżnicowanie typologiczne. Obejmują zarówno języki silnie izolujące, jak większość języków chińskich i część języków lolo-birmańskich, jak i języki o rozbudowanej morfologii, niekiedy zbliżające się do typu polisyntetycznego, jak niektóre języki kiranti i rgyalrong.
Szyk wyrazów Z wyjątkiem języków chińskich, bai, kareńskich i mru, większość języków sinotybetańskich ma szyk SOV. Języki chińskie mają zwykle szyk SVO, ale od innych języków SVO świata odróżnia je m.in. ustawianie zdań względnych przed określanym rzeczownikiem.
Część badaczy uważa szyk SOV za pierwotny dla rodziny, a szyk SVO w chińskim, bai i kareńskich za wynik wpływów arealnych. Inni rekonstruują dla prajęzyka raczej porządek typu VO.
Fonologia Wiele języków sinotybetańskich jest tonalnych, ale tonalność nie występuje we wszystkich grupach.