Matisoff Matisoff powrócił do podziału na języki chińskie i tybeto-birmańskie, ale pozostawił otwartą kwestię pozycji chińskiego wewnątrz całej rodziny. W nowszych pracach przedstawiał bardziej rozbudowane drzewa obejmujące m.in. grupy północnoasamskie, himalajskie, tangucko-qiangskie, nungickie, lolo-birmańskie, kareńskie i bai.
Van Driem George van Driem odrzuca uprzywilejowaną pozycję języków chińskich i zaproponował model „opadłych liści”, w którym wyróżnia się liczne dobrze ustalone małe grupy, ale nie narzuca jednego schematu wyższych podziałów. Zaproponował też nazwę transhimalajskie jako bardziej neutralną niż sinotybetańskie.
Praojczyzna Kwestia praojczyzny języków sinotybetańskich pozostaje sporna. W literaturze wysuwano kilka głównych hipotez: lokalizację w dorzeczu Huang He i powiązanie z neolitycznymi kulturami Yangshao i Majiayao, lokalizację w Kotlinie Syczuańskiej oraz lokalizację u wschodnich podnóży Himalajów, zwłaszcza w rejonie północno-wschodnich Indii.
Badania filogenetyczne z 2019 roku wskazywały na północne Chiny i rejon górnego Huang He jako prawdopodobne centrum wczesnej dyspersji, wiążąc ją z późną kulturą Cishan i wczesną kulturą Yangshao.