Do najczęściej wymienianych należą:
sinickie bodyskie języki zachodniohimalajskie tamangickie newarskie języki kiranti lepczański magarskie języki tani języki bodo-garo jingpho języki kuki-chin języki naga języki kareńskie języki lolo-birmańskie bai tujia naxi mru tangucki języki qiang rgyalrong
Wybrane ujęcia klasyfikacyjne Li Fang-Kuei (1937)
W klasyfikacji Li Fang-Kuei rodzina obejmowała cztery gałęzie:
chińską dajską miao-yao (hmong-mien) tybeto-birmańską
Ujęcie to było zgodne z ówczesną tendencją do grupowania języków tonalnych i izolujących, ale nie jest dziś szeroko akceptowane poza częścią tradycji sinologicznej.
Benedict (1942) Benedict odrzucił włączenie języków dajskich i hmong-mien do rodziny sinotybetańskiej i zaproponował układ:
sinotybetańskie chińskie tibeto-kareńskie kareńskie tybeto-birmańskie
Shafer (1955) Shafer proponował bardziej rozbudowany system, z kilkoma głównymi działami, m.in. sinickim, bodyjskim, birmańskim, baryjskim i kareńskim.