II symfonia c-moll (Symfonia zmartwychwstania) – symfonia Gustava Mahlera, skomponowana w latach 1888–1894, miała premierę w grudniu 1895 roku; najbardziej popularne dzieło tego kompozytora.
Historia mały|Strona z rękopisu części II Symfonia powstała w latach 1888–1894, w sześć lat po zakończeniu I symfonii, była pisana podczas wakacji w Alpach oraz nad morzem. Kompozytor częściowo wykorzystał swój poemat symfoniczny Todtenfeier (Totenfeier), napisany na podstawie Dziadów Adama Mickiewicza, do stworzenia pierwszej części symfonii poprzez transkrypcję; pierwsza część powstawała w Pradze, partytura nazwana Todtenfeier ma naniesioną datę 10 sierpnia 1888 roku. Druga, trzecia i czwarta część powstały w 1893 roku. Ostateczna trzecia część została ukończona 16 lipca 1893 roku, ale wcześniej Mahler zapisał ją jako drugą część, natomiast Andante zostało zanotowane jako część czwarta.
Część trzecia – Scherzo – została oparta na pieśni Des Antonius von Padua Fischpredigt ze zbioru (), jest przez to zaliczana do Wunderhorn-Sinfonien, jest pierwszą symfonią, w której Mahler wykorzystał motyw z tego zbioru.