Po dyplomowaniu odbył staże naukowe w Danii i w Instytucie Pasteura we Francji. Następnie podjął studia na Akademii Medycyny Weterynaryjnej (AMW) we Lwowie, które ukończył w 1926. Rok wcześniej został zatrudniony jako starszy asystent w Katedrze Bakteriologii AMW, prowadził wykłady z bakteriologii i higieny.
Tytuł naukowy doktora habilitowanego z zakresu bakteriologii i higieny zwierząt zdobył na AMW w 1928 na podstawie dysertacji Chorobotwórczość pałeczek Banga dla człowieka.
Stwierdzenie w 1929 przez S. Legeżyńskiego i S. Kwiatkowskiego ze Lwowa, ścisłej swoistości odczynu wiązania dopełniacza przy użyciu gonarginy (Hoechst) i przy stosowaniu techniki A. Calmette’a i L. Massola, zostało zaliczone przez prof. Andrzeja Śródkę z Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego do wielkich osiągnięć medycyny polskiej.
W 1930 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego mikrobiologii i higieny AMW. Objął kierownictwo Katedry Bakteriologii AMW. Był członkiem komitetu redakcyjnego „Przeglądu Weterynaryjnego”, a w latach 1933–1934 redaktorem „Polskiej Gazety Lekarskiej”. Od 1937 do 1939 przewodniczył Zarządowi Głównemu Polskiego Towarzystwa Mikrobiologów.