W następną niedzielę Karen znów wybiera czerwone buty. Przy kościele stary wiarus wyciera buty damy i dotyka także tych należących do Karen, mówiąc: „Trzymajcie się mocno w tańcu!”. W kościele wszyscy znów patrzą na czerwone buty dziewczyny. Podczas komunii dziewczyna myśli tylko o butach, zapominając o modlitwie. Gdy opuszcza kościół, żołnierz znów mówi o jej butach i Karen zaczyna tańczyć. Nie może przestać, nogi tańczą same, aż woźnica musi ją złapać. Po powrocie do domu buty trafiają do szafy, ale Karen nie przestaje ich podziwiać. Kiedy dama ciężko choruje, dziewczyna ma ją pielęgnować, ale wybiera bal, bo nie wierzy, że dama przeżyje.
Zakłada czerwone buty i znów zaczyna tańczyć, tym razem bez możliwości zatrzymania. Ucieka z balu, tańczy przez pola, aż do lasu, gdzie znów spotyka żołnierza. Buty przyrastają do jej stóp, a ona tańczy dniem i nocą, nie mając spoczynku. Na cmentarzu spotyka anioła z mieczem, który każe jej tańczyć aż do śmierci i wzbudzać postrach wśród próżnych dzieci. Karen błaga o miłosierdzie i dociera do kata, prosząc go o odcięcie nóg z butamiW Kazaniu na górze w Ewangelii według św. Marka Chrystus sugeruje: „Jeśli twoja noga jest dla ciebie powodem do grzechu, odetnij ją... lepiej chromym wejść do życia, niż z dwiema nogami być wrzuconym do piekła”.