Arcybiskup guadalajarski 2 grudnia 1912 papież Pius X mianował go arcybiskupem guadalajarskim. Ingres odbył 9 lutego 1913. Zakładał organizacje katolickie i pracownicze oraz bank, mający chronić ludność przed lichwą.
Mianowany już podczas trwania rewolucji meksykańskiej. Po raz pierwszy udał się na wygnanie 19 maja 1914. 20 listopada 1916 powrócił incognito pod fałszywym nazwiskiem. Ukrywał się na prowincji, w czym pomogła mu szalejąca wówczas epidemia tyfusu. W archidiecezji guadalajarskiej rewolucjoniści splądrowali katedrę, aresztowali większości duchowieństwa, część z duchownych zabijając oraz dwukrotnie zmusili archidiecezję do udzielenia przymusowej pożyczki w wysokości 100 000 peso. Po odczytaniu listu pasterskiego abpa Orozco y Jiméneza zamknięto wszystkie kościoły w stanie Jalisco, później aresztowano księży, którzy odczytywali listy arcybiskupa. W odpowiedzi na te działania wybuchło zbrojnie powstanie katolików. Prasa liberalna podsycała oskarżenia wobec niego z okresu buntu ludności tubylczej w Chiapas, powodując także zdystansowanie się od niego części meksykańskiego episkopatu. 5 lipca 1918 abp Orozco y Jiménez został schwytany przez wojska rewolucyjne i 20 lipca 1918 w furgonie towarowym odesłany do Stanów Zjednoczonych.