Praktykował także prywatnie, prowadząc gabinet w swoim domu przy ulicy Złotej 50.

Od 1933 roku prowadził swój gabinet przy ulicy Nalewki, następnie przeniósł go na ulicę Orlą 5/7. Był działaczem Towarzystwa Ochrony Zdrowia Ludności Żydowskiej w Polsce, Zrzeszenia Lekarzy Rzeczypospolitej Polskiej, Żydowskiego Towarzystwa Przeciwgruźliczego „Brijus”, z ramienia frakcji Et Liwnot Organizacji Syjonistycznej w Polsce był członkiem warszawskiej gminy żydowskiej. W 1936 roku wziął udział w Światowym Kongresie Lekarzy Żydowskich w Palestynie. Publikował artykuły m.in. na łamach „Naszego Przeglądu” i „Hajntu”.

Podczas kampanii wrześniowej wszedł w skład Żydowskiego Komitetu Obywatelskiego miasta stołecznego Warszawy, gdzie kierował sekcją pomocy sanitarnej i lekarskiej. Po powstaniu Rady Żydowskiej w Warszawie pod przywództwem Adama Czerniakowa wszedł w jej skład, zostając przewodniczącym Wydziału Szpitalnictwa RŻ, przejął wówczas nadzór nad szpitalem żydowskim, Szpitalem Dziecięcym Bersohnów i Baumanów oraz tzw. szpitalami kwarantannowymi. Jesienią 1940 roku został wybrany przewodniczącym Żydowskiej Izby Lekarskiej. Następnie objął również funkcję przewodniczącego Wydziału Zdrowia RŻ, w ramach którego współpracował m.in. z Mieczysławem Konem i Sarą Syrkin-Binsztejnową. Po tzw.