Obawiała się, że rodaczki przebywające na emigracji w Petersburgu, z czasem zatracą poczucie własnej przynależności narodowej, dlatego przekazywała im teksty i nuty pieśni narodowych, z których korzystały także RosjankiZbigniew Sudolski: Panny Szymanowskie i ich losy. Opowieść biograficzna, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa 1982, s. 8, 26, 110, 212, 267, 285, 289, 290, 291, ISBN 8320533937.. Helena zaczęła chorować już pod koniec lat pięćdziesiątych XIX w., jednak literatura nie podaje przyczyny śmierci. W pojawiających się nekrologach doceniano zwłaszcza jej działalność charytatywną. Zmarła 3 czerwca 1861 roku w Petersburgu. Początkowo została pochowana w podziemiach tamtejszego kościoła katolickiego. Dopiero po dwóch tygodniach przeniesiono jej ciało na cmentarz choleryczny, zwany Mitrofanijewskim, położony niedaleko wsi Tentelewej, gdzie spoczęła obok matki.
mały|Dziennik 1827-1857, Heleny z Szymanowskich Malewskiej, opracowany z autografu i uzupełniony wstępem, przypisami i notami przez Zbigniewa Sudolskiego