Wzgórze elfów (, współ. ) – baśń literacka autorstwa Hansa Christiana Andersena, wydana po raz pierwszy w 1845 roku.

Historia Andersen, pisząc Wzgórze elfów, czerpał inspirację z bogatej tradycji skandynawskiego folkloru, w tym z drukowanych kolekcji podań ludowych, takich jak Danmarks Folkesagn () , co widoczne jest we wprowadzonych postaciach i scenerii. W utworze pojawiają się elfy jako gospodarze balu, trolle jako goście, tryton i rusałki reprezentujące duchy wodne, błędne ogniki, bagienna wiedźma (), a także mniej znane postacie jak cmentarna maciora (stwór związany ze śmiercią) czy upiór konia (zwiastun śmierci, prawdopodobnie , trójnogi koń). Każda z tych postaci odgrywa rolę w baśniowym, nocnym zgromadzeniu, wszystkie pochodzą z ludowych wierzeń skandynawskich. Charakterystyczna dla Andersena mieszanka humoru i ironii w baśni, inspirowana folklorem, jest doskonałym przykładem pisania jednocześnie dla dzieci i dorosłych, co było rewolucyjne w jego czasach.

Baśń została po raz pierwszy opublikowana przez wydawnictwo C.A. Reitzel w Kopenhadze 7 kwietnia 1845 roku w antologii Nowe Bajki. Tom Pierwszy. Zbiór Trzeci. 1845 (). Andersen dedykował tom poecie .