Utwór wznawiano dwukrotnie za życia autora w latach: 1849 oraz 1863.
Polskie przekłady Wzgórze elfów zostało przetłumaczone na język polski: 1859 – Pagórek olchów: Fryderyk Henryk Lewestam, Powiastki moralno-fantastyczne, Warszawa 1892 – Pod dębem: Wanda Młodnicka, Fantastyczne opowieści, Lwów 1899 – U króla Olch: Cecylia Niewiadomska, Baśnie, Warszawa 1931 – Wzgórze elfów: Stefania Beylin, Baśnie, Warszawa 2006 – Wzgórze elfów, w tłum. Bogusławy Sochańskiej, Baśnie i opowieści. T. I: 1830–1850, Poznań (z oryginału duńskiego)
Fabuła Po pniu starego drzewa biegają jaszczurki, które rozmawiają ze sobą. Jedna z nich skarży się, że nie może spać przez hałasy w elfim wzgórzu. Druga zauważa, że dzieje się tam coś niezwykłego: elfy uczą się nowych tańców. Trzecia jaszczurka wspomina rozmowę z dżdżownicą, która słyszała, że spodziewani są ważni goście. Wychodzi stara elfia gospodyni i prosi nocne ptaszysko o rozniesienie zaproszeń.