Koszt płatowca bez silnika wynosił 40 800 złotych, a wraz z nim 68 800 złotych.
W 1930 roku maszyny Lublin R.XIV zostały zaoferowane Grecji i Jugosławii, jednak nie doszło do eksportu tych maszyn.
Użycie thumb|left|Seryjny Lublin R.XIV nr 3 Pierwszych pięć egzemplarzy seryjnych (54.1–54.5) zostało dostarczonych lotnictwu wojskowemu w dniach 8–11 sierpnia 1930 roku, po czym przydzielono je na kurs pilotażu myśliwskiego w 2. plot. Samoloty napędzane były zawodnymi silnikami J-5 pierwszej serii produkcyjnej pochodzącymi z krajowych zakładów Škoda i drewnianymi śmigłami Hamilton produkcji krajowej firmy Szomański; poza pierwszym miały zmniejszony ster kierunku. Resztę zamówienia przekazano odbiorcy pomiędzy październikiem 1930 a lipcem 1931 roku; oprócz zmniejszonych sterów kierunku miały one także stateczniki pionowe o mniejszej powierzchni. Wyposażone były w przyrządy celownicze i fotokarabin K-28. Ostatni R.XIV numer 54.15 został wiosną 1931 roku na polecenie Departamentu Aeronautyki wyposażony w umieszczoną w tylnej kabinie obrotnicę karabinu maszynowego TO-7, radiostację i wyposażenie do podejmowania meldunków z ziemi, czyli w konfiguracji zbliżonej do odrzuconego wcześniej projektu R.XV.