Według oficjalnego listu skierowanego w październiku 1941 roku do Ławrientija Berii, w okresie od początku operacji Barbarossa do początku grudnia 1941 roku oddziały NKWD zatrzymały 657 364 żołnierzy, którzy uciekli z frontu i znaleźli się za swoimi liniami. Spośród tych zatrzymanych aresztowano 25 878, a pozostałych 632 486 ponownie uformowano w oddziały i odesłano z powrotem na front. Wśród aresztowanych znalazło się 1505 oskarżonych o szpiegostwo, 308 sabotażystów, 2621 zdrajców, 2643 „tchórzy i alarmistów”, 3987 roznosicieli „prowokacyjnych plotek” i 4371 innych. 10 201 z nich zostało rozstrzelanych, co oznacza, że około 1,5% aresztowanych zostało skazanych przez trybunały wojskowe na karę śmierci.

Richard Overy podaje, że łączna liczba skazanych na rozstrzelanie w czasie wojny wyniosła 158 000.

W celu dokładnego sprawdzenia żołnierzy Armii Czerwonej, którzy znaleźli się w niewoli lub zostali otoczeni przez wroga, decyzją Państwowego Komitetu Obrony nr 1069ss z 27 grudnia 1941 roku w każdej armii utworzono punkty zborne i przerzutowe oraz zorganizowano specjalne obozy NKWD.