5 maja 1921 w Baranowiczach został wymieniony w pierwszej grupie jeńców i skierowany na leczenie w 1 Szpitalu Okręgowym w Warszawie, gdzie przeszedł kolejne cztery operacje prawej ręki.
Po powrocie do kraju został wcielony do 13 pułk ułanów w Nowej Wilejce jako oddziału macierzystego. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podporucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 2. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii). W grudniu 1922 został przydzielony do Oddziału III Sztabu Generalnego w Warszawie na stanowisko kierownika kancelarii. 12 lutego 1923 prezydent RP awansował go z dniem 1 stycznia 1923 na porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1921 i 8. lokatą w korpusie oficerów jazdy. 1 stycznia 1924 został odkomenderowany na kurs w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. 18 października 1924 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i przydzielony do 4 szwadronu kawalerii KOP na stanowisko dowódcy plutonu. 2 kwietnia 1929 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1929 stopień rotmistrza w korpusie oficerów kawalerii i 28. lokatą. Później został przydzielony do 15 szwadronu kawalerii KOP na stanowisko dowódcy szwadronu. W maju 1930 został przeniesiony z KOP do 25 pułku ułanów w Prużanie. Z dniem 31 grudnia 1930 został przeniesiony w stan spoczynku.