Układ alejek i kwater nie zachował się w całości, ale ze wspomnień najstarszych mieszkańców wynika, że jeszcze w połowie XX wieku widoczne były proste ścieżki dzielące cmentarz na regularne części. Centralną część zajmowała wspomniana kaplica oraz prawdopodobnie groby rodzinne bardziej ozdobne od pozostałych. Na obrzeżach chowano pracowników dworskich – tam nagrobki były skromniejsze.
Stan zachowania i prace konserwatorskie Obecnie jedynym w pełni czytelnym nagrobkiem jest pomnik Antona Voigta, dawnego zarządcy dóbr – większość pozostałych nagrobków uległa rozkradzeniu lub zniszczeniu. Po II wojnie światowej cmentarz został opuszczony i przez dekady pozostawał bez opieki. Zmiana struktury ludności (napływ polskich osadników wyznania katolickiego) sprawiła, że nie kontynuowano tu pochówków ewangelickich, a miejsce stopniowo zarastało lasem. W latach 50.–80. XX w. nagrobki stały jeszcze w dużej liczbie, lecz były stopniowo dewastowane i znikały w wyniku kradzieży. Największa fala grabieży miała miejsce nietypowo dopiero w latach 90. XX w. i na początku XXI w., kiedy to nagrobki masowo rozebrano w celu pozyskania materiału (płyt kamiennych) do ponownego wykorzystania na innych cmentarzach. Jeszcze ok.