Przykładowo na Kaszubach północnych „dobra” śmierć oznacza śmierć spodziewaną, oczekiwaną, najlepiej we własnym domostwie. Podobnie w Stanach Zjednoczonych „dobra” śmierć jest śmiercią we śnie, kiedy człowiek nie doświadcza cierpienia i nie jest świadomy procesu umierania. Z perspektywy muzułmańskiej człowiek przed śmiercią powinien być świadomy swego umierania i mieć możliwość kontemplacji nad końcem życia.
Zadbanie o zwłoki i przygotowanie ich do obrzędów pogrzebowych jest często kluczowym aspektem tego, jak wygląda „dobra” śmierć. Na Borneo ciało i dusza są ze sobą połączone. Nieodpowiednie zadbanie o ciało sprawia, że dusza postrzegana jest jako bezdomna, co budzi lęk. W czasie wybuchu pandemii eboli w Sierra Leone w latach 2014–2015 rodziny zmarłych miały zakaz kontaktu z ciałami zmarłych, co mocno uderzyło w tradycyjne wartości, religie i relacje z przodkami wśród Krio. W Andach, jeśli nie odprawiono odpowiednich rytuałów lub zostały one przerwane, mówi się o mala muerte, czyli „złej” śmierci. Dotyczy to często osób, które umarły nagle w wyniku morderstwa, wypadku lub samobójstwa.