Dusza zmarłego znajduje się wówczas w zawieszeniu i staje się saqra – nie określonym bytem bez ciała, który może pojawiać się w formie wiatru lub wchodzić w zwierzęta, żywić się duszami ludzi i powodować nieszczęścia, takie jak nieurodzaj, choroby lub śmierć. By przeprowadzić rytuał przejścia dla takiej duszy, rodzina przynosi rzeczy zmarłego na miejsce jego śmierci w celu „zebrania” duszy do grobu.
W polskich przekazach ludowych przedłużający się proces umierania może wskazywać, że zmarły ma coś na sumieniu. Umierający musiał przeprosić za wyrządzone za życia krzywdy. Uzyskanie wybaczenia jest kluczowe dla spokoju duszy. Wśród ludów andyjskich i na ziemiach polskich śmierć gwałtowna w wyniku samobójstwa lub morderstwa wiązała się z konsekwencjami dla duszy. Samobójcy, w tym też kobiety w ciąży, które targnęły się na własne życie, mogły pozostać na świecie pod postacią topielców, a nienarodzone dzieci jako utopce. Osoby, których śmierć uważana była za nienaturalną, nie mogły zaznać spokoju i dręczyły swoją obecnością żywych. Objawiały się za pomocą dźwięków (bezprzyczynowe jęki, szurania, człapania) lub wizualnie (zjawiska świetlne, np. błędne ogniki). Określano je jako duchy czy zjawy. Starano się im pomóc przez odprawianie mszy w ich intencji.