Konserwacja Toaleta zmarłych wskazuje na troskę o ochronę ciała. Obmycie ciała symbolicznie obmywa się je z nieczystości. Jeśli chodzi o praktyki konserwacyjne, w społeczeństwach archaicznych i starożytnych powszechne było używanie oleju roślinnego i substancji zapachowych, a później także miodu i wosku. W Tybecie, Gwinei, Papui i na północy Australii wysuszano ciało na słońcu lub przy użyciu ognia. W Indonezji i niektórych regionach Afryki stosuje się odymianie.
Sposób na świadomą konserwację ciała to tanatopraksja – zabieg polegający na zabezpieczaniu ciała zmarłego przed rozkładem i przywróceniu mu naturalnego wyglądu (mumifikacja, kriogenizacja).
Mumifikacja implikuje wiarę w życie wieczne. Ma na celu zachowanie ciała w idealnym stanie. Zgodnie z mitem zmarły powtórnie się narodzi, kiedy jego zasada życiowa wcieli się w nieskazitelne ciało. Prawdopodobnie związek między nieśmiertelnością i konserwacją powstał tam już ok. 3000 roku p.n.e. Pierwsze znane mumie pochodzą z ok. 2500 roku p.n.e. z Egiptu. Mumifikacji poddawano tylko członków rodziny królewskiej, gdyż proces ten zapewniał identyfikacje z bogiem Ozyrysem. Konserwacja następowała przez odwodnienie ciała i grzebania go w piaskach pustyni.