Mumifikowano nie tylko w Egipcie, ale też przykładowo wśród Inków – mumie władców były mediatorami między światem ludzi a duchów. Pomagały zapewnić równowagę i urodzaj oraz uczestniczyły w życiu społecznym i politycznym. Zachowywały prawo do ziemi, karmiono je i obmywano jak żywych. Według inkaskich wierzeń zasada życiowa (aya) pozostaje we wszystkich częściach ciała, więc aby duch zmarłego mógł powrócić jako swój potomek, istotne jest zapobiegnięcie gniciu ciała.
Kriogenizacja dąży do przedłużenia biologicznego procesu umierania. Według amerykańskiego profesora C.W. Ettingera (Czy człowiek jest nieśmiertelny?, 1964) jeśli natychmiast po śmierci klinicznej przeszkodzi się rozpadowi komórek, to w przyszłości będzie można je reanimować, wyleczyć z chorób i starości. Tak powstał pomysł utrzymywania ciała zmarłego w niskiej temperaturze, aby tam „przeczekało” na postęp technologii i medycyny. Pierwsze doświadczenie zamrożenia przeprowadzono w 1967 roku na profesorze psychologii Jamesie Bedfordzie. Od tamtej pory zabiegowi temu zostało poddane więcej ciał, m.in. Walta Disneya. Wstępnie zaproponowany czas odmrożenia to rok 2100. Kriogenizacja uważana jest za technikę konserwacyjną, a nie rytuał pogrzebowy.